Van mezelf kwijtraken naar thuiskomen bij mezelf

Als je mij een aantal jaren geleden had verteld dat ik ooit vrouwen zou begeleiden naar meer verbinding met zichzelf, had ik je waarschijnlijk niet geloofd.

Ik had zelf namelijk nog een hele weg te lopen.

Mijn leven heeft mij door momenten gebracht waarin ik mezelf steeds opnieuw moest leren vinden. Er waren periodes waarin ik vooral doorging, me aanpaste en probeerde sterk te zijn. Periodes waarin ik veel voelde, maar niet altijd wist wat ik met dat gevoel moest.

En er waren momenten die mijn wereld voorgoed veranderden.

Een daarvan was het moment waarop mijn moeder ongeneeslijk ziek bleek te zijn.

Het verlies van haar heeft een diepe laag in mij aangeraakt. Een laag die ik lange tijd niet goed wist te voelen of te begrijpen. Jaren later kwam ik mezelf opnieuw tegen in het verdriet dat ik dacht allang achter me te hebben gelaten.

Ik ontdekte dat je soms jarenlang kunt doorgaan, terwijl er vanbinnen nog zoveel om aandacht vraagt.

En langzaam begon mijn eigen zoektocht.

Niet naar hoe ik iemand anders kon worden.

Maar naar wie ik eigenlijk was.

 

Ik begon mezelf opnieuw te leren kennen

Door bewust naar mezelf te kijken, ontdekte ik hoeveel van mijn leven werd bepaald door patronen, overtuigingen, verwachtingen en alles wat ik onderweg had geleerd.

Ik begon mezelf andere vragen te stellen.

Wat wil ík eigenlijk?

Wat voelt voor mij echt goed?

Waar krijg ik energie van?

Wat draag ik mee wat helemaal niet van mij is?

Welke keuzes maak ik vanuit mezelf en welke vanuit wat er van mij wordt verwacht?

En misschien wel de belangrijkste:

Wie ben ik wanneer ik niet langer probeer te voldoen aan alles om mij heen?

Hoe verder ik kwam, hoe meer ik begreep dat ik mezelf niet hoefde te repareren.

Er was niets fundamenteel mis met mij.

Ik was mezelf alleen op bepaalde momenten kwijtgeraakt.

En misschien herken je dat wel.

 

Thuiskomen

Voor mij werd persoonlijke ontwikkeling uiteindelijk geen zoektocht naar een betere versie van mezelf.

Het werd een terugkeer.

Een thuiskomen.

Bij mijn gevoel.

Bij mijn intuïtie.

Bij mijn grenzen.

Bij mijn eigenwaarde.

Bij mijn verlangens.

Bij mijn innerlijke wijsheid.

En vooral: bij mezelf.

Ik ontdekte hoe anders het leven kan voelen wanneer je niet langer voortdurend buiten jezelf zoekt naar antwoorden.

Wanneer je leert luisteren naar wat er diep vanbinnen al aanwezig is.

Wanneer je keuzes durft te maken die werkelijk bij jou passen.

Wanneer je jezelf niet meer hoeft te verlaten om erbij te horen.

Dat is het gevoel dat ik andere vrouwen zo gun.

 

Waarom ik nu doe wat ik doe

Ik heb geen methode geleerd die ik vervolgens op iedere vrouw toepas.

Ik ben een vrouw die haar eigen weg heeft gelopen.

En juist daarom geloof ik dat ik niet vóór jou hoef te lopen.

Ik hoef je niet te vertellen hoe jouw leven eruit moet zien.

Ik hoef je niet te overtuigen.

Ik hoef de antwoorden niet voor je te hebben.

Ik loop naast je.

Een stukje van jouw pad.

Om samen ruimte te maken voor wat jij misschien al die tijd diep vanbinnen hebt geweten.

Zodat jij uiteindelijk zelf weer kunt voelen:

Dit ben ik.

Dit klopt voor mij.

Dit wil ik.

Hier word ik gelukkig van.

 

Mijn levenswerk

Wat begon als mijn eigen zoektocht, is inmiddels uitgegroeid tot iets wat voor mij veel groter voelt.

Ik wil vrouwen helpen thuiskomen bij zichzelf.

Niet omdat ik geloof dat vrouwen kapot zijn.

Juist omdat ik geloof dat er zoveel kracht, wijsheid en liefde in ons aanwezig is die soms onder lagen van pijn, verwachtingen en conditioneringen is komen te liggen.

En ik geloof dat wanneer één vrouw thuiskomt bij zichzelf, dat niet alleen haar eigen leven verandert.

Het verandert de manier waarop ze leeft.

De keuzes die ze maakt.

De manier waarop ze relaties aangaat.

De manier waarop ze haar kinderen opvoedt.

En misschien zelfs wat ze doorgeeft aan de generaties na haar.

Daarom voelt dit voor mij niet als zomaar werk.

Dit is mijn levenswerk.

 

En jij?

Misschien ben je hier omdat je voelt dat er iets mag veranderen.

Misschien ben je moe van het altijd maar doorgaan.

Misschien zorg je al heel lang voor iedereen behalve voor jezelf.

Misschien ben je jezelf ergens onderweg kwijtgeraakt.

Of misschien voel je gewoon, heel diep vanbinnen:

er is meer.

Je hoeft nog niet precies te weten wat dat “meer” is.

Je hoeft alleen bereid te zijn om weer naar binnen te luisteren.

Want misschien hoef je helemaal niet iemand anders te worden.

Misschien mag je jezelf gewoon weer herinneren.

Ik loop graag een stukje met je mee.

Liefs,

Kimberley

Bewustwording by Kim
Thuiskomen bij jezelf